De term is bedacht door Neal Stephenson in zijn sciencefictionroman Snow Crash (uit 1992), waarin mensen als avatars in contact staan met elkaar en met softwareagenten, in een driedimensionale ruimte die een metafoor voor de werkelijke wereld vormt. Stephenson benut de term om een op een virtuele werkelijkheid gebaseerde opvolger van het internet aan te duiden. Soortgelijke concepten verschenen onder uiteenlopende namen in het cyberpunk sciencefictiongenre dat teruggaat tot het in 1981 verschenen boek True Names door Vernor Vinge.
In 2021 is er vernieuwde belangstelling voor het metaverse, onder andere door de aankondiging van Facebook-topman Mark Zuckerberg om van zijn socialemediabedrijf een ‘metaverse-bedrijf’ te maken. Ook gamebedrijf Epic, bekend van het spel Fortnite, zet vol in op het metaverse. Microsoft kondigt op 3 november ‘Mesh voor Microsoft Teams’ aan, gericht op de Microsoft metaverse.
– vervolg wikipedia: het ontwikkelen van standaarden voor een ‘echt’ metaverse
Met de huidige stand van de techniek zijn er reeds diverse interfaces en communicatieprotocollen binnen en tussen diverse virtuele omgevingen in ontwikkeling. Diverse groepen werken samen en pogen de standaarden en protocollen te maken die de uitwisseling tussen diverse werelden kunnen regelen, waaronder:
Stephenson presenteert zijn metaverse als een stedelijke omgeving die is aangelegd langs een honderd meter brede weg (The Street) die 65536 kilometer (216 km) lang is en die de straal vormt van een perfect bolvormige zwarte planeet. Het virtuele vastgoed (de grond) is eigendom van de Global Multimedia Protocol Group, een fictief onderdeel van de werkelijk bestaande Association for Computing Machinery. Dit vastgoed kan gekocht worden en men kan erop bouwen.
De gebruiker van het metaverse heeft toegang tot een persoonlijke terminal (die een scherm in hoge resolutie van de virtuele wereld projecteert op een bril die de gebruiker draagt) of een openbare terminal in kiosken (die op een scherm met een lage resolutie en zwart-wit de virtuele wereld weergeeft).[9] Stephenson beschrijft ook een subcultuur van gebruikers die ervoor kiezen om continu in het metaverse te verblijven door draagbare terminals, brillen en andere uitrusting met zich mee te dragen. Deze gebruikers worden vanwege hun groteske verschijning gekscherend “gargoyles” (voor verder onderzoek: zoek de betkenis van ‘gargoyles’ en zie wie bijv. ‘demona’ is die niet ‘versteend’ (regenboogslang) werd door een ‘magische contract’) In het metaverse zien de gebruikers alles vanuit een ‘first-person’ perspectief.